انواع بز از جمله بز های شیری سانن و آلپاین

بز
بزها احتمالاً جزء اولین حیواناتی بوده اند که توسط انسان اهلی شده اند. انسان های اولیه از گوشت و شیر بز استفاده می کردند و همچنین از پوست و موی بز نیز برای تهیه ی پوشاک استفاده می کردند. بزها با جمعیتی حدود ۲ میلیون در ایالات متحده، حیوانات شناخته شده و رایجی هستند. بزها به خاطر شیر، گوشت و موهایشان پرورش می شوند. بز قادر است در مناطق و شرایطی که سایر حیوانات قادر به ادامه حیات نیستند، زنده مانده و جهت استفاده بشر تولید داشته باشد. بزها در میان حیوانات اهلی از مهمترین عوامل تخریب جنگل ها به شمار می روند. بزها با ایستادن رو دوپای عقبی خود از برگ ها و شاخه های درختان تغذیه می کنند، در حالی گوسفندها و یا گاوها چنین رفتاری ندارند. بزهای اهلی که توسط انسان به جزایر گالاپاگوس برده شد تا برای ساکنین منبع غذایی باشد، کم کم به طبیعت اطراف راه یافتند و چون شکارچی طبیعی نداشتند جمعیت آنها بسیار افزایش یافت و باعث نابودی قسمت های زیادی از جنگل در این جزیره شدند. به همین دلیل حامیان محیط زیست ناچار به کشتن آنها شدند.
نژادها: به طور کلی هدف از پرورش بزها استفاده از شیر، گوشت و موی آنها ست، بر همین اساس نژادهای بز را در سه دسته ی : گوشتی ،شیری و فیبری)برای استفاده از مو و الیاف( جای می دهند. البته برخی نژادها ممکن است در دو یا سه دسته نیز جای بگیرند.
سانن: این نژاد بزرگترین نژاد بزهای شیری بوده و خاستگاه آن سوئیس است. نژاد سانن نسبت به سایر نژادها شیر بیشتری تولید می کند. این نژاد می تواند سالانه بیش از ۲۰۰۰ کیلوگرم شیر تولید کند. این نژاد برای اولین بار در سال ۱۹۰۴ به ایالات متحده برده شد. رنگ در این نژاد، سفید و یا کرم روشن است و گاهی هم لکه های رنگی بر روی گوش و پستان دیده می شود. سانن نژادی آرام بوده و کنترل آن به آسانی انجام می گیرد. وزن نر
ها حدود ۸۵ کیلوگرم و وزن ماده ها حدود ۶۰ کیلوگرم است.
آلپاین فرانسوی: خاستگاه این نژاد فرانسه است. این نژاد برای اولین بار در سال ۱۹۲۲به ایالات متحده برده شد. محدوده ی رنگ این نژاد از سفید خالص تا سیاه با نقش و رنگ های گوناگون است . این نژاد همچون نژاد سانن از دسته ی بز های شیری است که عموماً هدف از پرورش آنها تولید شیر است. آلپین یک نژاد بز شیری با سایز متوسط است و هرچند که تولید شیر آنها کمتر از نژاد سانن است اما کیفیت شیر آنها بالاست. نیجریه ای کوتوله: خاستگاه این نژاد آفریقاست. نژاد نیجریه ای به درستی کوتوله است و در همه ی رنگ ها دیده می شود. به درستی معلوم نیست که این نژاد برای اولین بار چه زمانی به ایالات متحده برده شد. نژاد نیجریه ای کوتوله که از نژادهای شیری است، که شیری با کیفیت بالا تولید می کند. بزهای نژاد نیجریه ای کوتوله زایشگر فصلی نیستند، به این معنا که آنها در هر فصل در طول سال می توانند تولیدمثل کنند.

بوئر:خاستگاه این نژاد شمال آفریقاست که به وسیله ی تکثیر گزینشی مزرعه داران جهت تولید نژاد بز گوشتی پدید آمده است. دامپروران و مزرعه دارن به خاطر سازش خوب ، رشد سریع، باروری زیاد، موی سفید کوتاه و… این نژاد را انتخاب کردند. این نژاد که از نژاد های گوشتی است، برای اولین بار در سال ۱۹۹۳ به ایالات متحده برده شد و به سرعت تعداد آنها در ایالات متحده افزایش یافت و در حال حاضر این نژاد در ایالات متحده یک نژاد بز گوشتی محبوب است.
بزهای ایرانی نیز دارای نژادهای مختلفی همچون: نژاد کردی، عرب، تالی، ماکوئی، ترکی و … هستند.
تغذیه: از خصوصیات بز می توان به اشتهای زیاد آن اشاره کرد. آنها در مقایسه با سایر نشخوارکنندگان از علوفه خشک بهتر و بیشتر استفاده می کنند و در صورتی که کیفیت علوفه بالا باشد، عملکرد بز نسبت به گاو و گوسفند بیشتر خواهد بود. فاکتورهای متعدد نیازمندیهای بز را تحت تأثیر قرار می دهند. میزان فعالیت، دمای محیط، و در بز های شیرده، مقدار شیر تولیدی و درصد چربی آن.
بزها به مواد غذایی خشک و علوفه خشک برای تکمیل رژیم غذایشان و همچنین برای سلامتی دستگاه گوارش شان نیاز دارند. علف های خشک می تواند سبزی، چمن و یا مخلوطی از آن دو باشد.
همچنین بز ها به آب نیز نیاز دارند، یک بز می تواند روزانه ۴ تا ۱۶ لیتر آب را مصرف کندکه البته این به شرایط محیطی، نوع غذای مصرفی و شرایط فیزیولوژیکی حیوان بستگی دارد. بز در هنگام آب خوردن خیلی وسواس است و سعی می کند از آب تمیز استفاده کند.
تولیدمثل: فعالیت جنسی بز ماده فصلی است، فعالیت در بین نژادهای مختلف متفاوت است. فعالیت جنسی از اول پاییز شروع می شود و اگر حیوان بارور نشود هر ۲۱ روز یک بار فحل می شود. فعالیت جنسی بز نر نیز فصلی است، البته بز نر قادر به بارور کردن در تمام فصول سال است. مشخص ترین علائم فحلی در بز ایجاد فریاد و ناله است که تقریباً تمام بزها به طور همزمان انجام می دهند. این صدا ها با صدای عادی حیوان تفاوت دارد. یک بز نر با ۳۰ تا ۴۰ بز ماده می تواند جفتگیری کند. طول دوره ی آبستنی در بز بین ۱۴۶ تا۱۵۴ روز است. بز آبستن باید به خوبی تغذیه شود زیرا این سبب افزایش وزن بزغاله می شود. بلافاصله پس از زایش باید مطمئن شد که مادر بزغاله را خوب لیسیده و خشک کرده باشد. اگر قصد دارید بزغاله ها را زود از شیر بگیرید باید آنها را به خوردن غذاهای جامد تشویق کنید. بزغاله ها از ۱۰تا ۱۴ روزگی شروع به تغذیه از غذاهای جامد می کنند.
آدرس سایت goats.ir

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *